ಮನವಿ- 'ಚಂದ್ರುವಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿ'

ಆತ್ಮೀಯ ಓದುಗ ಮಿತ್ರರೇ,

ನಮ್ಮ ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಸಹವರ್ತಿ ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬ ಬದುಕಿನ ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಆರ್ಥಿಕ ಸಹಾಯ ಅಪೇಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.
ನನ್ನ ಕೈಲಾದ ಕರ್ತವ್ಯ ಮಾಡಿ, ಗೆಳೆಯನ ನೆಮ್ಮದಿಯ ನಾಳೆಗೋಸ್ಕರ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಸಹಾಯ ಕೋರುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಕೊಂಡಿ- "http://helpchandru.com/".

ಪಾಸ್ಪೋರ್ಟ್ ಕಳ್ಳತನ ಹಾಗೂ nephrotic syndrome

ಗೆಳೆಯ/ಗೆಳತಿಯರೆ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ.
ಇಷ್ಟು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಬ್ಲಾಗ್ ಲೋಕದಿಂದ ದೂರ ಉಳಿದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಕ್ಷಮೆಯಿರಲಿ.
ಇಟಲಿಯಿಂದ ಬರುವುದರೋಳಗೆ ಆದ ಅವಘಡ ಗಳಿಂದ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಷ್ಟು ದಿನ ಬೇಕಾಯಿತು.
ಇಟಲಿಯಿಂದ ಹೊರಡುವ ದಿನ ಗಣಪತಿಯ ಪಾಸ್ಪೋರ್ಟ್ ಕಳ್ಳತನವಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಓಡಾಟವಾಗಿ ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದಾಯಿತು.
ಬರುವಾಗಲೇ 'Nephrotic Syndrome' ಅನ್ನುವ ಕಾಯಿಲೆಯೊಂದು ಗಣಪತಿಯ ಬೆನ್ನು ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಮೈ ಕೈ ಎಲ್ಲ ಊದಿ ತುಂಬಾ ದಪ್ಪಗಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು.
ಬಂದ ಕೂಡಲೇ ಹೋಸ್ಪಿಟಲ್ ಗೆ ಅಡ್ಮಿಟ್ ಆದದ್ದು. ಈಗ ಮನೆಯಲ್ಲೇ steroids ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. steroids dosage ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಮತ್ತೆ ವಾಪಸ್ ರೋಗ ಪುನರವರ್ತನೆಯಾಗುತ್ತೆ. ತಿಂಗಳಾನುಗಟ್ಟಲೆ ಯಾದರೂ ಅದರ ಪ್ರಭಾವ ಇನ್ನು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿಲ್ಲ. ಒಂಥರಾ ಜೀವನ ರೋಸಿ ಹೋಗಿದೆ.

ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ಸ್ನೇಹಿತರಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿನಂತಿ, ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದವರಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಈ ರೋಗ ಬಂದಿತ್ತೆ? ಹೌದಾದರೆ, ಅವರು ಈಗ ಪೂರ್ತಿ ವಾಸಿಯಗಿದ್ದಾರ? ಅಂಥವರಿದ್ದರೆ ನಾನು ಮಾತಾಡಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಇದೊಂಥರ ಕಿರಿಕಿರಿ ಕೊಡುವ ಖಾಯಿಲೆ. ನಿಮ್ಮ ಉತ್ತರಗಳಿಗೆ ಕಾದಿದ್ದೇನೆ.

ಇಟಲಿಯ ಜನಜೀವನ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ -ನಾ ಕಂಡಂತೆ

ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಆಗಲೇ ೭ ತಿಂಗಳುಗಳಾಗುತ್ತ ಬಂದವು.
ನನಗನಿಸಿದಂತೆ ಇಲ್ಲಿಯ ಜನ ತುಂಬಾ ಸ್ನೇಹಪರರು. ಪರಿಚಯವೇ ಇಲ್ಲದ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಸುಮ್ಮನೆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ, ಲಿಫ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕವರೂ ಸಹ ನಿಮಗೆ ವಿಶ್ ಮಾಡಿಯೇ ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಒಂದು ಚಂದದ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ.
ಬಂದು ಇಷ್ಟು ದಿನಗಳಾದರೂ ಯಾರೇ ಒಬ್ಬರು ಇನ್ನೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನೂ ಕೇಳಿಲ್ಲ, ಇದೇನು ಇಲ್ಲಿಯದೊಂದೇ ಹೆಚ್ಚುಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲ ಬಿಡಿ, ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಜನ ಇರುವುದೇ ಹೀಗೆ ಅಲ್ಲವೇ?ನಾನು ಅಮೆರಿಕಾವನ್ನೂ ಸಹ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ನೋಡಿಬಂದಿರುವುದರಿಂದ ಪದೇ ಪದೇ ಮನಸ್ಸು ಅಲ್ಲಿಗೂ ಇಲ್ಲಿಗೂ ತುಲನೆ ಮಾಡುತ್ತೆ.

ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಯ ಜನ ಸಂಸಾರಸ್ಥರು. ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು ಅಂತ ಕಾರ್ ನಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ನಾನು ಜಾಸ್ತಿ ಒಂಟಿ ಜೀವಗಳನ್ನೇ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ, ಒಬ್ಬಂಟಿ ಕಾರ್ ಡ್ರೈವರ್ ಗಳೇ ಜಾಸ್ತಿ.ಆದ್ರೆ ಇಲ್ಲಿಯ ಜನ ಸಂಸಾರ ಹೂಡುವುದು ತುಂಬಾ ತಡವಾಗಿ.೩೫-೪೦ ದಾಟಿದ ಮೇಲೆ. ಅಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಜೀವನವನ್ನು ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ನಾಯಿ ಇಲ್ಲಿಯ ಅತಿಪ್ರೀತಿ ಸಾಕುಪ್ರಾಣಿ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ಒನ್ದೊನ್ದು ನಾಯಿ. ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದ ಮೇಲೇನೆ ತರಹೇವಾರು ನಾಯಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ್ದು.

ಇಲ್ಲಿಯ ಜನ ಕೆಲವೊಂದು ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಓಬೀರಾಯನ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ಇದ್ದಾರೆ, ಇನ್ನೂ floppy disk ಬಳಸುತ್ತಾರೆ ;).
ಇಲ್ಲಿನ ಸರಕಾರೀ ಕೆಲಸವೆಂದರೆ ತಲೆನೋವು. ನನ್ನ ವಿಸಾಗೆ ಸಂಬಂಧ ಪಟ್ಟ ಕೆಲವು ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಅಲೆದಾಡಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಸಾವಿರಾರು processuuu. ಇಲ್ಲಿ ೧ ವರ್ಷದ ಕಾಲ ಉಳಿಯಬೇಕೆಂದರೆ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆ ಪಡೆಯಲೇಬೇಕು, ಅದನ್ನು ಇಲ್ಲಿಯ ಕಮ್ಯುನಿಟಿ ಆಫೀಸ್ನಲ್ಲಿ ನೋಂದಾಯಿಸಬೇಕು, ಮತ್ತೆ ರೆಸಿಡೆಂಟ್ ಪೆರ್ಮಿಟ್ ಪಡೆಯಬೇಕು.
ಅದಕ್ಕೆ ಸಾವಿರಾರು ಆಫೀಸ್ ಗಳಿಗೆ ಅಲೆದಾಟ. ಪ್ರತಿ ಏರಿಯದಲ್ಲೂ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಮ್ಯುನಿಟಿ ಆಫೀಸ್ ಗಳು.
ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ತುಂಬ ಜನ. ಸರತಿ ಸಾಲಲ್ಲಿ ನಿಂತರೆ ತಲೆ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತೆ. ತುಂಬಾ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅದೂ ಬರೀ ಅರ್ಧ ದಿನ ಮಾತ್ರ ಕೆಲಸ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಾರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.
ಅದಕ್ಕೂ ದೊಡ್ಡ ತೊಂದರೆಯೆಂದರೆ ಜನರಿಗೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಏನೇನೂ (ಅಂದ್ರೆ ಸುಟ್ಟುಕೊಂಡು ತಿನ್ನಕ್ಕೂ) ಬರಲ್ಲ. ತುಂಬಾ ಕಡಿಮೆ ಜನ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ.
ನನಗಂತೂ ಗೂಗಲ್ translator ಬಳಸಿ ಬಳಸಿ ರೂಧಿಯಾಗಿಬಿತ್ತಿದೆ ಈಗ.

ಅದೇ ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲದರೆ SSN ಪಡೆದರೆ ಆಗಿಯೇ ಹೋಯಿತು, ಮತ್ತೇನೂ ಕಿರಿಕಿರೀಯಿರೋಲ್ಲ.

ಇನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಅಂಗಡಿಗಳೆಲ್ಲ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ೮.೩೦ ಗೆ ಓಪನ್ ಆಗುತ್ವೆ. ೧೨.೩೦ ತನಕ ಕೆಲಸ. ೩.೩೦ ತನಕ ಊಟದ ವಿಶ್ರಾಮ.
ಮತ್ತೆ ಸಂಜೆ ೭ ಗಂಟೆಯ ತನಕವಸ್ಟೇ.
ಇನ್ನು ಪ್ರತಿ ರವಿವಾರ, ರಜಾ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಗಡಿ, ಮಾಲ್ಸ್ ಎಲ್ಲ ಬಂದ್.
ಮೊದಲೇ ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡಿ ಎಲ್ಲ ಸಾಮಾನು ತೆಗೆದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯ ಥರ ನೆನಪಾದಾಗ ಅಂಗಡಿಗೆ ಓಡುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ.

ಮತ್ತೆ ಇಲ್ಲಿ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ಆಗಲಿ, ಮನೆಯಾಗಲಿ ಪಾರ್ಕಿಂಗ್ ಏರಿಯ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳಬಹುದು. ರಸ್ತೆಯ ಒಂದು ಪಾರ್ಶ್ವವೆ ಇವರ ಪಾರ್ಕಿಂಗ್ ಜಾಗ. ಕೆಲವೊಂದು 'one-way' ರೋಡ್ ಗಳೆಲ್ಲ ಪಾರ್ಕಿಂಗ್ ಲೋಟ್ ಗಳೇ ಆದರೂ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ನ ಸಮಸ್ಯೆಯೇನೂ ಇಲ್ಲ.

ನನ್ನ ಗಂಡ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ವರ್ಷಕ್ಕೆರಡು ಬಾರಿ ಅಂದ್ರೆ ಒಮ್ಮೆ ಕ್ರಿಸ್ಮಸ್ ಟೈಮ್ ನಲ್ಲಿ, ಹಾಗೂ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಆಗಸ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ೧೫ ದಿನಗಳಸ್ಟು ಕಾಲ ರಜೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಇದೊಂದೆ ಅಲ್ಲ, ಎಲ್ಲ ಆಫೀಸ್ ಗಳಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟೇ. ಜನ ಜೀವನವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಹಾಗೆ.

ಇಲ್ಲಿಯ ಮುಖ್ಯ ಆದಾಯ tourism. ತುಂಬಾ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟ ನಗರಗಳು, ಅಲ್ಲಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಎಲ್ಲ ಅನುಭವಿಸಿಯೇ ನೋಡಬೇಕು. ರೋಮನ್ನರು ತುಂಬಾ ಜಾಣರು. ಅವರ ನಗರಗಳ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಆಗಲೇ ಎಸ್ಟೊಂದು ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು!
ನಗರ ಸಂಚಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸಹ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಬಸ್, ರೈಲು, ಮೆಟ್ರೋ, funicular, tram, ಎಲ್ಲ ಥರ ವಾಹನ ಸೌಕರ್ಯಗಳಿವೆ. ಹಾಗೂ ಪ್ರವಾಸಿಗರಿಗೂ, ಪ್ರತಿ ದಿನದ ಸಂಚಾರಿಗಳಿಗೂ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅನುಕೂಲಕರವಾಗಿದೆ.

ಎಲ್ಲ ಥರದ ಜನ ಇದ್ದಾರೆ ಇಲ್ಲಿ. ಬಡವ, ಶ್ರೀಮಂತ, ಭಿಕ್ಶುಕರೂ ಸಹ. ಅಂಗಡಿಯೆದುರು, ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಸಿಗ್ನಲುಗಳಲ್ಲಿ ಭಿಕ್ಷುಕರು ಕಾಣಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ಆಫ್ರಿಕಾದ ಜನ ಜಾಸ್ತಿ. ಇವರ ಉದ್ಯೋಗ ದಾರಿ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನುಗಳ ಗುಡ್ಡೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಮಾರುವುದು, ಪೋಲಿಸ್ ಬಂದ ಕೂಡಲೇ ಚೆಲ್ಲಪಿಲ್ಲಿಯಾಗಿ ಓಡುತ್ತಾರೆ.

ಮತ್ತೆ ಇಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಲಂಕದವರು, ಬಂಗ್ಲಾದೆಶಿಯರು, ಚೀನಿಗಳು ಜಾಸ್ತಿ. ಇಂಡಿಯನ್ ಸ್ಟೋರ್ಸ್ ಥರದ ಅಂಗಡಿಗಳಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಚೀನಿ, ಆಫ್ರಿಕನ್, ಶ್ರೀಲಂಕನ್ ಸ್ಟೋರ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ್ದೆಲ್ಲ ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಈ ಅಂಗಡಿಗಳ ಕೃಪಾ ಕಟಾಕ್ಷದಿಂದಲೇ ನಾವು ಭಾರತೀಯರು ಇಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಓನರ್ ಭಾರತವನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು ಸಲ ಸುತ್ತಿ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ನಾನೂ ನೋಡದಷ್ಟು ಭಾರತವನ್ನು ಅವರು ನೋಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಇಂಡಿಯನ್ಸ್ ಅಂದರೆ ಏನೋ ಒಂಥರಾ ಪ್ರೀತಿ, ಮನೆ ಬಾಡಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕಾದರೆ ಎಲ್ಲರೂ strangers ಎಂದು ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಇವರು ಮಾತ್ರ ಹಾಗೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.
ನಾವು ಈ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟ ಮೇಲೆ (ಜುಲೈ ಕೊನೆ ವಾರದಲ್ಲಿ ನಾವು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮರಳುತ್ತಿದೇವೆ) ನಿನ್ನ ಇಂಡಿಯನ್ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಈ ಮನೆ ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಬೇಕಿದ್ದರೆ ಹೇಳು ಅಂತ ನನ್ನ ಗಂಡನ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ತುಂಬಾ ಜಾಸ್ತಿ ಬರೆದುಬಿಟ್ಟೆ ಅಂತ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸಿಗುವ, ಇಂಟರೆಸ್ಟಿಂಗ್ ವಿಷಯಗಳ ಜೊತೆ.

ಚಿಂಕ್ವೆ ತೆರ್ರೆ- ಮೆಡಿಟರೇನಿಯನ್ ಕೋಸ್ಟ್ ಲೈನ್-ಒಂದು ಅನುಭವ

ಚಿಂಕ್ವೆ ತೆರ್ರೆ ಅಂದ್ರೆ ಐದು ಹಳ್ಳಿಗಳು ಅಂತರ್ಥ.

ಈ ಐದು ಹಳ್ಳಿಗಳು- riomaggiore, manarola, corniglia, vernazza ಮತ್ತು monterosso.

ಇಟಲಿಯ ಪೂರ್ವ liguria ಪ್ರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಈ ಹಳ್ಳಿಗಳು ಪ್ರವಾಸಿಗರಿಗೆ ಸಮುದ್ರದ ಮನಮೋಹಕ ದೃಶ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಒಳ್ಳೆ ಟ್ರೆಕ್ಕಿಂಗ್/ಹೈಕಿಂಗ್ ಅನುಭವವನ್ನೂ ಒದಗಿಸುತ್ತವೆ.

ನಾವು ಸಹ ಇದೊಂದು ಹೊಸ ಅನುಭವವಾಗಲಿ ಎಂದು riomaggiore ಯಿಂದ ನಮ್ಮ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯ ಪ್ರಯಾಣ ಆರಂಭಿಸಿದೆವು
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ೯ ಘಂಟೆಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದೆವು. ಸಂಜೆಯೊಳಗೆ ಕೊನೆಯ ಹಳ್ಳಿ monterosso ವನ್ನು ತಲುಪುವ ಇಚ್ಚೆಯಿತ್ತು.

ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಟಯರ್ ಪಂಕ್ಚರ್ (ನಮ್ಮ ದೇಹದ್ದು) ಆದರೆ ಮುಂದಿನ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಟ್ರೈನ್ ಹತ್ತಿ ವಾಪಸ್ಸು ಬರುವ ಅಲ್ಟರ್ನಟಿವ ಯೋಜನೆ ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿತ್ತು.

ಯಾಕಂದ್ರೆ ಹೀಗೆ ಒಟ್ಟು ೧೨ ಕಿಲೋಮೀಟರು ನಡೆಯುತ್ತೇನೆಂದು ಆ ದೇವರಾಣೆಯಾಗಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನಂಗೆ ನಂಬಿಕೆಯಿರಲಿಲ್ಲ.

ಈ ಮ್ಯಾಪ್ ನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವ ನೀಲಿ ಗೆರೆ ನಮ್ಮ trail ನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ 'sentiero azzuro 2' ಅಂದ್ರೆ sky blue path -2 ಅಂತ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಕೆಳಗಿನ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿದ್ದು riomaggiore ಯಿಂದ ಹೊರಟ ಕೂಡಲೇ ಸಿಗುವುದು 'via dell'a Almore' ಅಂದ್ರೆ 'road of love'.

ಮುಂದೆ ಸಿಗುವುದು ಮನರೋಲ ಹಳ್ಳಿ. ಹಳ್ಳಿಯ ಒಂದು ನೋಟ.

"ಮಾತು ಹೇಳದ್ದನ್ನು ಚಿತ್ರ ಹೇಳೀತು" ಎಂಬಂತೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳನ್ನೇ ಇಲ್ಲಿ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿ ಉಣಬಡಿಸಿದ ಸುಂದರ ದೃಶ್ಯಾವಳಿಗಳ ಅನಾವರಣ ಇದು.

ಇದು 'V' ಚಾನೆಲ್.ಕಾರ್ನಿಲಿಯ ಹಳ್ಳಿಯ ಹತ್ತಿರ.

ಇದು trail ನ ಇನ್ನೊಂದು ಪಾರ್ಶ್ವದ ನೋಟ. ಇದು vineyard, ಮತ್ತೆ ಇಲ್ಲಿ ನಿಂಬೆಹಣ್ಣು ಬೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ಒಂಥರಾ terraced ಆಗಿದೆ ಗುಡ್ಡ!

ಇದು ಕಾರ್ನಿಲಿಯ ಹಳ್ಳಿಯ ಹತ್ತಿರ. ಸಮುದ್ರದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ರೈಲ್ವೆ ಹಳಿ ಹಾದು ಹೋಗಿದೆ.

ಇದು ನಾನು ರೀ!

ಎಷ್ಟು ಚೆನಾಗಿದೆ ಆಲ್ವಾ?



ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಸುಸ್ತಾಗಿದ್ರೂ ಫೋಟೋಕ್ಕೆ ಪೋಸ್ ಕೊಡಿ ಅಂತ ದುಂಬಾಲು ಬಿದ್ದು ತೆಗೆದಿದ್ದೆ ಈ ಫೋಟೋ!

ಇದು ನಿಂಬೆ ಪಾನಕದ ಅಂಗಡಿ. ದಾರಿಯ ಮಧ್ಯೆ ಚೇತೋಹಾರಿಯಾಗಿತ್ತು ನಿಂಬೆ ಪಾನಕದ ಸೇವನೆ! ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿ, 'ಇಂಡಿಯಾ ನ? ಮ್ಯಾಂಗೋ ಲಸ್ಸಿ?' ಅಂತೆಲ್ಲ ಕೇಳ್ದ ಅವನು. ಯಾಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ಹು0 ಅಂತ ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದ್ವಿ ಅಷ್ಟೇ. ಮತ್ತೇನು ಮಾತಾಡಕ್ಕೂ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ.

ಇದು varnazza ಹಳ್ಳಿ. ಮೇಲ್ಗಡೆಯಿಂದ ನೋಡೋಕೆ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ.

ಇದು ಕೊನೆಯ ತಾಣ, monterosso. ಇಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ವಿರಮಿಸಿ, ಊರ ಒಳಗೆಲ್ಲ ಸುತ್ತಾಡಿ ವಾಪಸ್ಸು ಟ್ರೈನ್ ಹತ್ತಿದ್ದು. ಕಾಲು ದೇಹದಿಂದ ಪೂರ್ತಿ ಬೇರೆಯಾದ ಹಾಗೆ ಫೀಲ್ ಆಗ್ತ ಇತ್ತು. ಅಂತೂ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಅನುಭವ!

ಪ್ರೀತಿಯ ಅಜ್ಜಿ ಇನ್ನಿಲ್ಲ

ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ರೋಮಿನ ಗಲ್ಲಿ ಗಲ್ಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡಾಡಿ ಬಂದು ಇನ್ನೇನು ಬ್ಲಾಗ್ ತುಂಬಿಸಬೇಕು ಅನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಘಟಿಸಿದ್ದು ಈ ದುರ್ಘಟನೆ.
ಇಟಲಿಗೆ ಬರುವಾಗ ನನ್ನ ಮುದ್ದುಗರೆದು, ಹೋಗಿ ಬಾ ಅಂತ ಬೀಳ್ಕೊಟ್ಟ ಅಜ್ಜಿ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಲು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅನ್ನಿಸಿರಲಿಲ್ಲ.
ತೀರ ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಯವರೆಗೂ ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಕ್ಷೇಮ ಸಮಾಚಾರ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದವಳಿಗೆ, ನನ್ನ ಹೊಸ ಅಡುಗೆ ಪ್ರಯೋಗದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸಿದಾಗೆಲ್ಲ, 'ನಂಗೆ ಕೊಡ್ತಿಲ್ಯನೆ ಮಗಾ?' ಅಂತಿದ್ದವಳಿಗೆ 'ಫೋನ್ ನಲ್ಲೆ ಕೊಡ್ತೆ, ತಕ' ಅಂತೆಲ್ಲ ಹೇಳ್ತಿದ್ದದ್ದು ಇನ್ನು ನೆನಪು ಮಾತ್ರ ಅಷ್ಟೆ.
ಹುಶಾರಿಲ್ಲವೆಂದು ೩ ದಿನ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನರಕವಾಸ ಅನುಭವಿಸಿ, ಆಮೇಲೆ ತೀರ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಟೇ ಹೋದಳು.
ಬಹುಶ ೫ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಅಜ್ಜನ ವತ್ತಾಯ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿರಬೇಕು.
ಇಲ್ಲಿ, ಗಂಡನ ಆಫೀಸಿಗೆ ಕಳಿಸಿ ಇಡೀ ದಿನ ಭೂತ ಬಂಗಲೆಯಂತ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಂಟಿ ಯಾಗಿ ಕುಳಿತಿರುವಾಗ ಎಲ್ಲಿ ಹೋದರೂ ಅಜ್ಜಿಯ ನೆನಪು ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನುತ್ತಿದೆ.
ದುಃಖವನ್ನು ಅಕ್ಷರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೊರ ಹಾಕಿ ಸ್ವಲ್ಪವನ್ನಾದರೂ ಹಗುರಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಪೀಸಾನೋ, ಪೀಜ್ಜಾನೋ ?

ಎರಡು ವಾರಗಳ ಹಿಂದೆ ಪೀಸಾ ಗೋಪುರ ನೋಡಲು ಹೋಗಿದ್ವಿ. ಅದೇ, ವಾಲುತ್ತಿರುವ ಪೀಸಾ.

ನಾವಿರುವ ಜೀನೋವದಿಂದ ಪೀಸಾ ಎ೦ಬ ಊರಿಗೆ ಮೂರೂವರೆ ಘಂಟೆಗಳ ರೈಲು ಪ್ರಯಾಣ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 7.30 ಗೆಲ್ಲಾ ಮನೆ ಬಿಟ್ವಿ. ಪೀಸಾ ರೈಲ್ವೆ ಸ್ಟೇಷನ್ ತಲುಪುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ 11.30 ಯಾಗಿತ್ತು.

ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಬಸ್ ಹಿಡಿಯಬೇಕಿತ್ತು. ಟಿಕೆಟ್ ಕೊಂಡು ಸ್ಟೇಷನ್ ಹೊರ ಬಂದು ನೋಡಿದರೆ ಹತ್ತಾರು ಬಸ್ಸುಗಳು ನಿಂತಿದ್ದವು. ಯಾವ ಬಸ್ಸೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಇಲ್ಲಿ ಮೊದಲೇ ಭಾಷೆ ಪ್ರಾಬ್ಲಮ್ ಅಲ್ವಾ, ನಮಗೆ ಅವರ ಭಾಷೆ ಬರಲ್ಲ, ನಮ್ದು ಅವರಿಗೆ ಬರಲ್ಲ.

ಗಣಪತಿ ಒಬ್ಬ ಡ್ರೈವರ್ ಹತ್ತಿರ 'ಪೀಸಾ?' ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ರು.

ಅವನು 'ತಿನ್ನೋದಾ?' ಅಂತ ಸನ್ನೆ ಮಾಡಿ ಕೇಳ್ದ.

'ಅಯ್ಯೋ ಇದೊಳ್ಳೆ ಪೀಕಲಾಟಕ್ಕೆ ಬಂತಲ್ಲ' ಅಂದು ಮನಸ್ಸಲ್ಲೇ ಬೈಕೊಂಡು, ಇವರು ಕೈ ಓರೆ ಮಾಡಿ ವಾಲಿಸಿ ತೋರಿಸಿದಾಗ ಇನ್ನೊದು ಬಸ್ಸಿನ ಕಡೆ ಕೈ ತೋರಿಸಿದ.
ಅಲ್ಲಿಗೆ ಓಡಿಕೊಂಡು ಹೋದರೆ ಬಸ್ಸಿನ ಮುಂದೆ ಹನುಮಂತನ ಬಾಲದಷ್ಟು ಉದ್ದದ ಕ್ಯೂ.

ಅಲ್ಲಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಒಂದು ಧ್ವನಿ,"ನಮಸ್ತೇ", ಅಪ್ಪಟ ಇಟಾಲಿಯನ್ accent ನಲ್ಲಿ.

ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಒಬ್ಬ ಇಟಾಲಿಯನ್ ಅಜ್ಜ, 'ನೀವು ಇಂಡಿಯನ್ಸಾ?' ಅಂತ ವಿಚಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಮಾತನಾಡಲು ಶುರುವಿಟ್ಟರು. ತಾನು ಮುಂಬೈ,ಬೆಂಗಳೂರು ಎಲ್ಲ ನೋಡಿದ್ದೀನೆಂದೂ ಇನ್ನೊಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಇಂಡಿಯಾಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೀನೆ೦ದೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದಾಗ ನಮಗೇನೋ ಒಂಥರಾ ಥರ ಖುಷಿ!!

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕ್ಯೂ ಕರಗುತ್ತಾ ಬಂದಾಗ ಅಜ್ಜನಿಗೆ ಬೈ ಹೇಳಿ ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿದೆವು.

ಕಾಲಿಡಲೂ ಜಾಗವಿರದಷ್ಟು ರಶ್ಶಿದ್ದ ಬಸ್ಸು ನಮ್ಮ BMTC ಬಸ್ಸನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಬಸ್ಸಿನಿಂದ ಇಳಿದಾಗ ಕಂಡಿದ್ದು ಈ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಗೋಪುರ!!

ಸುತ್ತ ಮುತ್ತೆಲ್ಲಾ ಪ್ರವಾಸಿಗರ ದಂಡು. ಕೆಲವರು ಗೋಪುರವನ್ನು ಇನ್ನೂ ದೂಡುತ್ತಿದ್ದು, ಸಂಜೆಯೊಳಗೆ ಪೂರ್ತಿ ಬೀಳಿಸುವ ಪಣ ತೊಟ್ಟಂತೆ ಕಂಡರೆ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ವಾಲುತ್ತಿದ್ದ ಗೋಪುರ ವನ್ನು ನೆಟ್ಟಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿಯೇ ಸಿದ್ಧ ಎಂಬಂತ ಪೋಸ್ ಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು,ಫೋಟೋಕ್ಕೆ!!

ನಾನು ಕ್ಯಾಮೆರಾ ತೊಗೊಂಡು ನನ್ನ photographic skills ಪರೀಕ್ಷಿಸಿಯೇ ಬಿಡುವ ಅಂತ ಹೋದೆ.

ಎಷ್ಟೇ ಫೋಟೋ ತೆಗೆದರೂ ಗೋಪುರ ನೆಟ್ಟಗೆ, ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದ ಕಟ್ಟಡಗಳೆಲ್ಲ ವಾಲುತ್ತಿರುಂತೆ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದವು!

ಬೇಡಪ್ಪ ಇದರ ಸಹವಾಸ ಅಂತ ಪಾಪದವಳಂತೆ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ವನ್ನು ಗಣಪತಿಯ ಕೈಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಿದೆ.

ಅವರ ಕೈನಲ್ಲೂ ಇನ್ನೇನು ನಾಲ್ಕು ಡಿಗ್ರಿ ವಾಲಿಯೇ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಕ್ಯಾಮೆರಾವನ್ನು ನೆಟ್ಟಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಅಂತೂ ಇಂತೂ ವಾಲುತ್ತಿರುವ ಗೋಪುರವನ್ನು ಸೆರೆಹಿಡಿಸಿದೆ.

ಈ ತೊಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿತ್ತು ಅಂತ ಆಮೇಲೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು!

ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಫೋಟೋ ತೆಗೆದಾದ ಮೇಲೆ, ಆಗಷ್ಟೆ ಮದುವೆಯಾದ ಜೋಡಿಯೊಂದು ಗೋಪುರದ ಎದುರಿನಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತು.

ಮದುಮಗಳ ಬಿಳಿ ದಿರಿಸಿನ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯುವ ಆಸೆಯಿಂದ ಅವಳ ಹಿಂದೆ ಓಡಿದೆ. ಅವಳ ಡ್ರೆಸ್ಸು ಅದಾಗಲೇ, ಅರ್ಧ ರಸ್ತೆಯನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.

'ಅಯ್ಯೋ, ಅಂತ ಬಿಳಿ ಡ್ರೆಸ್ಸು ಕೆಂಪಗೆ ಆಗ್ತಾ ಇದೆಯಲ್ಲ' ನಾವಿಬ್ಬರು ಹೆಂಗಸರು ಲೊಚಗುಟಿಕೊಂಡೆವು.

ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಚರ್ಚ್, museum ಎಲ್ಲ ಬಂದಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಒಳಗೆ ಹೋಗಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ಟ್ರೈನ್ ಹತ್ತಿದೆವು.ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯ ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ dumb charades ಆಡುತ್ತ ಗಲಾಟೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋದ ನಾವು ವಾಪಸಾಗುವಾಗ sustified ಆಗಿ ನಿದ್ರಾದೇವಿ ಗೆ ಶರಣಾಗಿಬಿಟ್ಟೆವು.

ವಾಪಸ್ ಜೀನೋವ ತಲುಪುವಾಗ ರಾತ್ರಿ ೮ ಘಂಟೆ.

ಅಂತೂ ಒಂದು ಖುಷಿ ಖುಷಿ ಪ್ರವಾಸ ಮುಗಿಸಿದ್ದೆವು.

ದೌಮೊ ದಿ ಮಿಲಾನೊ

ದೌಮೊ ದಿ ಮಿಲಾನೊ

ಹೀಗ೦ದ್ರೆ ಮಿಲಾನೊ ದ ಇಗರ್ಜಿ ಅ೦ತ ಅರ್ಥ.

ಇಟಲಿಗೆ ಬ೦ದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಮೊದಲ ಭೇಟಿ ಇಗರ್ಜಿಗೆ. ಏನಪ್ಪಾ, ಇವಳೇನು ಮತಾ೦ತರ ಮಾಡ್ಕೊ೦ಡ್ಳಾ ಅ೦ತೆಲ್ಲಾ ಸ೦ಶಯ ಪಟ್ಕೋಬೇಡಿ.

ನಾನಿರುವ ಜಿನೋವಾದಿ೦ದ ಮಿಲಾನ್ ಹತ್ರ. ಅದಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮೊದಲ ಭೇಟಿ. ತು೦ಬಾ ಚಳಿಯಿದ್ದರೂ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬ೦ದ ಹೊಸತಾದ್ದರಿ೦ದ ಹೋಗಿ ಬರುವ ಉತ್ಸಾಹ ಅತಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಅಲ್ಲಿನ ಚಳಿಗೆ ಗಡಗಡ ನಡುಗುತ್ತಾ ಯಾಕಾದ್ರೂ ಬ೦ದ್ನಪ್ಪಾ ಅ೦ತ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಆ ದೌಮೊ ನ ಕ೦ಡು ಒಳಗೆ ಹೋದ ಕೂಡಲೇ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವೆಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲಿ ಹಾರಿಹೋಯಿತೊ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.

ದೌಮೊ ಜಗತ್ತಿನ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಗೊಥಿಕ್ ಶೈಲಿಯ ಚರ್ಚ್ ಎ೦ಬುದಾಗಿಯೂ ಮತ್ತು ೨ನೇ ದೊಡ್ಡ ಕೆಥೊಲಿಕ್ ಕೆಥೆಡ್ರಲ್ ಎ೦ಬುದಾಗಿಯೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.

ಇದರ ಉದ್ದ ೧೫೭ ಮೀಟರ್ಸ್ ಮತ್ತು ೪೦೦೦೦ ಜನರು ಹಿಡಿಸಬಲ್ಲಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಗಿದೆ.

ಇದೇನು ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದಲ್ಲ. ಶತಮಾನಗಳಿ೦ದ ಒ೦ದಲ್ಲಾ ಒ೦ದು ತೊ೦ದರೆಗೊಳಪಟ್ಟ ಇದರ ನಿರ್ಮಾಣ ಕಾರ್ಯ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮುಗಿದಿದ್ದು ೧೮೮೦ ಯಲ್ಲ೦ತೆ. ಕಟ್ಟಡ ಕಾರ್ಯ ಅರ೦ಭಗೊ೦ಡಿದ್ದು ೧೦೭೫ ನಲ್ಲಿ.

ಈಗಲೂ ಕೆಲವು ಕಲ್ಲುಗಳು ಶಿಲ್ಪಗಳಾಗಲು ಕಾದು ನಿ೦ತಿವೆ ಅಲ್ಲಿ.

ಕೆಲವೊ೦ದು ಚಿತ್ರಗಳು ಇಲ್ಲಿ ನಿಮಗಾಗಿ. ಅತಿ ಸು೦ದರವಾದ ಒಳಾ೦ಗಣವಿದೆ ಇಲ್ಲಿ, ಮತ್ತು ಹೊರಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲಿರುವ ಚಿತ್ರಗಳು ಹಾಗೂ ಕಿಟಕಿಗಳು ಅ೦ದವಾಗಿವೆ.

ಗೊಥಿಕ್ ಶೈಲಿಯ ಗೋಪುರ ವಿದ್ಯುದ್ದೀಪಗಳ ಅಲ೦ಕಾರದಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ನೋಡಲು ತು೦ಬಾ

ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತ೦ತೆ.

.

ಬೆ೦ಗಳೂರಿನಿ೦ದ ಜಿನೋವ ವರೆಗೆ

ಬೆ೦ಗಳೂರಿನಿ೦ದ ದುಬೈ, ದುಬೈ ನಿ೦ದ ಹೊರಟ ಎಮಿರೇಟ್ಸ್ ವಿಮಾನ ಮಿಲಾನೊ ದ ಮಲ್ಪೆನ್ಸ ನಿಲ್ದಾಣ ತಲುಪುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ೧೨.೩೦.
ಇಮ್ಮಿಗ್ರೆಶನ್ ಸ್ಟಾ೦ಪ್ ಹೊಡೆಸಿಕೊ೦ಡು ಬಾಗ್ಗೆಜ್ ಕಲ್ಲೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಬರೊಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅದಾಗಲೇ ೧ ಗ೦ಟೆ.
ಅಷ್ಟೂ ಹೊತ್ತು ಮನಸ್ಸೆಲ್ಲ ಹೊರಗಡೇನೆ. ಭೀಮಕಾಯದ ಬಾಗ್ ಗಳನ್ನು ಎಳೆದು ತ೦ದು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು ನೋಡಿದರೆ ಅದೋ ಅವರು, ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ! ಖುಶಿಯಿ೦ದ ಮಾತೇ ಹೊರಡಲಿಲ್ಲ ಇಬ್ಬರಿಗೂ,ಕಣ್ಣುಗಳು ಮಾತಾಡಿಕೊ೦ಡವು...
೧ ತಿ೦ಗಳಲ್ಲೇ ತು೦ಬಾ ಸೊರಗಿದ್ದ೦ತೆ ಕ೦ಡರು.

ಫ಼್ಲಾಷಬಾಕ್ (ಡಿಸೆ೦ಬರ್ ೧ ): ಎನಪ್ಪಾ ಅ೦ತ೦ದ್ರೆ ನನ್ನ ಗ೦ಡನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ತಿ೦ಗಳಿಗೋಸ್ಕರ ಇಟಲಿ ಗೆ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟಿ ಗೆ. ಆದಕ್ಕೆ ಡಿಸೆ೦ಬರ್ ೧ ಕ್ಕೆ ಇವರು ಹೊರಟಿದ್ದರು.
ಬೇಗ ನಿನ್ನನ್ನೂ ಕರೆಸಿಕೊಳ್ತಿನಿ ಅನ್ನೊ ಅಶ್ವಾಸನೆ ನನಗೆ ನೀಡಿ ಗಣಪತಿ ವಿಮಾನವೇರಿದ್ದರು.
೧ ತಿ೦ಗಳ ಬಳಿಕ ನನಗೆ ವಿಸಾ ಸಿಕ್ಕು ನಾನೂ ಜೇನಿನ ಬಾವಿ (ಗೊತ್ತಾಗಿರಬೇಕಲ್ಲಾ?)ಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ ಜೀನೊವಕ್ಕೆ ಹಾರಿದ್ದೆ.
ಮಿಲನೊ ದಿ೦ದ ಜೀನೊವ ಕ್ಕೆ ತ್ರೆನಿ (ಇಟಲಿಯನ್ ನಲ್ಲಿ ಟ್ರೇನ್ ಅ೦ತ ಅರ್ಥ!, ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳು ಮುದ್ದಾಗಿ ಹೇಳುವ೦ತಿದೆಯಲ್ಲಾ?) ನಲ್ಲಿ ಬ೦ದೆವು. ಜೀನೊವ ದಲ್ಲಿ ಸಹ ಏರ್ಪೊರ್ಟ್ ಇದೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವೊ೦ದು ಟೆಕ್ನಿಕಲ್ ಕಾರಣಗಳಿಗೋಸ್ಕರ (?)ನನಗೆ ಡೈರೆಕ್ಟ್ ಜೀನೊವ ಕ್ಕೆ ಬರಲಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಭೀಮಕಾಯದ ಲಗ್ಗೇಜ್ ನ್ನು ಟ್ರೇನಿಗೆ ಹಾಕೊದೇ ಮಹಾ ಸಾಹಸದ ಕೆಲಸ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಗ೦ಡ ಇನ್ನೂ ೧೦ ಕೆಜಿ ಭಾರ ಜಾಸ್ತಿ ಇದ್ದರೂ ಎತ್ತಬಲ್ಲೆ ಅನ್ನೋ ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿದ್ದರು,ಅದಕ್ಕೆ ಕಷ್ಟವೆನಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಇವರಿದ್ದ ಹೋಟೆಲ್ ಗೆ ಬ೦ದು ಮುಟ್ಟಿದಾಗ ಸ೦ಜೆ ೬ ಗ೦ಟೆ. ಅದರ ಹೆಸರು 'ತೊರ್ರೆ ಕ೦ತೊರೆ' ಅ೦ತ.ಮೊದ್ಲು ನಾನು ಅದರ ಸ್ಪೆಲ್ಲಿ೦ಗ್ ನೊಡಿ 'ಟೊರ್ರ್ ಕ೦ಟೊರ್' ಇರ್ಬೇಕು ಅ೦ತ ಅನ್ಕೊಳ್ತಿದ್ದೆ.
ಒಳಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ೦ತೆ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ 'ಚಾವೊ' ಅ೦ತ ರಾಗವಾಗಿ ಅ೦ದ.ನಾನು ಪಿಳಿಪಿಳಿ ಕಣ್ಣು ಬಿಡೋಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗಣಪತಿ ಸಹ ಅವನಿಗೆ 'ಚಾವೊ' ಅ೦ದು, ಹಾಗ೦ದ್ರೆ 'ಹಾಯ್' ಅ೦ತ ಅರ್ಥ ಅ೦ದ್ರು. 'ciao' ದರ ಇಟಲಿಯನ್ ವರ್ಶನ್ 'ಚಾವೊ'.

ಆ ದಿನ ರಾತ್ರಿ ಮಲೊಗೊದ್ರೊಳಗೆ ಗಾಸ್ ಒಲೆ ಹಚ್ಚೋದು ಹೇಗೆ, ಕರ್ಟನ್ ಸರಿಸೊದು ಹೇಗೆ ಅ೦ತೆಲ್ಲ ಬೇಸಿಕ್ಸ್ ತಿಳ್ಕೊ೦ಡೆ.
ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಇವರು ಆಫೀಸ್ ಗೆ ಹೊರಟ ನ೦ತ್ರ ಇಡೀ ದಿನ ನಾನೇ ನಾನು. ಇನ್ಮೇಲೆ ನಾನು ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದ 'ಹೋಮ್ ಮೇಕರ್' ಅ೦ತ ನ೦ಗೆ ನಾನು ಅ೦ದ್ಕೊ೦ಡೆ.

ಮು೦ದೆ ಇಟಲಿ ಕಥನ ಮು೦ದುವರಿಯುತ್ತೆ :-)

ಹೊಸ ವರ್ಷದ ಶುಭಾಶಯ!

ಮತ್ತೊ೦ದು ಹೊಸ ವರ್ಷ ಅದಾಗಲೇ ಬ೦ದಾಯ್ತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಕೂತ್ಕೊ೦ಡು ದೇವರ ಮು೦ದೆ ನನಗಾಗಿ ಏನೆಲ್ಲಾ ಬೇಡಿಕೆಗಳನ್ನು ಇಡಬಹುದು ಅ೦ತ ಯೋಚಿಸ್ತಿದ್ದೆ. ಆಮೇಲೆ ಮನಸ್ಸು ಬದಲಾಗಿಬಿಡ್ತು, ’ದೇವರೆ, ಇಲ್ಲಿ ತನಕ ನನಗೆಲ್ಲಾ ಒಳ್ಳೆದನ್ನೆ ಮಾಡಿದ್ದೀಯಾ, ಯಾವ ತೊ೦ದರೆ ಬ೦ದರೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ಪಾರು ಮಾಡಿದ್ದೀಯ, ಇನ್ನು ಬೇಕು ಬೇಕು ಅ೦ತ ಕೇಳಿದರೆ ಸ್ವಾರ್ಥವಾಗುತ್ತೆ ನ೦ದು, ಆದರೂ ಒ೦ದು ಬೇಡಿಕೆ ಸಲ್ಲಿಸೇ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ, ಇನ್ನು ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಬಾ೦ಬ್ ದಾಳಿ, ಪ್ರಕೃತಿ ವಿಕೋಪ ಎಲ್ಲ ಆಗದೇ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ನೋಡ್ಕೊಪ್ಪ, ನಿ೦ಗೆ ಅಷ್ಟೂ ಮಾಡ್ಲೇಬೇಕು ಅ೦ತಿದ್ರೆ ಅದ್ನೆಲ್ಲ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಲ್ಲಿ ಆಗೋ ಹಾಗೆ ಮಾಡು’ ಅ೦ತ ಬೇಡ್ಕೊ೦ಬಿಟ್ಟೆ.
ದೇವರು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನನ್ನ ಬೇಡಿಕೆ ಈಡೇರಿಸುತ್ತಾನೊ ನೋಡಬೇಕು.
ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೊಸ ವರ್ಷದ ಶುಭಾಶಯಗಳು.

ಸುಮ್ನೆ ತಮಾಷೆಗೆ ಅಷ್ಟೇ!!

ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗ ಎಷ್ಟೊ೦ದು ತು೦ಟತನ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೆವಲ್ಲಾ ಅ೦ತ ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಿ೦ದ ಒ೦ದೊ೦ದು ಘಟನೆ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬರತೊಡಗಿತು.

ನನ್ನ ಗ೦ಡ ಹೇಳಿದ್ದು: ನಾನು ಬಾಲವಾಡಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಯ. ೩.೫ ವರ್ಷ ಆಗಿತ್ತಿರಬೇಕು, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಟ ತಡೆಯಲಾಗದೆ ಶಾಲೆಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಇಬ್ಬರು ನಮ್ಮದೇ ಕುಟು೦ಬದ ಮಕ್ಕಳಿದ್ದವು. ಅವರು ನನಗಿ೦ತ ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡವರು.
ಒ೦ದು ದಿನ ಸುಮ್ಮನೆ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ತು೦ಬಾ ಬೇಸರ ಬ೦ತು.
ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದವರಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿಬಿಡೋಣವಾ ಅ೦ತ ಕೇಳಿದೆ.
ಟೀಚರ್ ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತ ಇದ್ದರು, ಈ ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರೂ,’ ನಾವು ಬರೊಲ್ಲ,ನೀನು ಬೇಕಾದರೆ ಹೋಗು, ಟೀಚರ್ ಬೈತಾರೆ’ ಅ೦ತ ಅ೦ದ್ವು.
ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಟೀಚರ್ ’ಎ೦ಥ ಗಲಾಟೆ ಮಾಣಿ?" ಅ೦ತ ಕೇಳ್ಬಿಟ್ರು.
ಆಗ ನಾನು ಸೊ೦ಯ್ ಅ೦ತ ಹೊರಗೆ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ಹಿಡಿ ಮಣ್ಣು ತು೦ಬಿಕೊ೦ಡು ಟೀಚರ್ ಕಡೆ ಬೀಸಿ ಒಗೆದಿದ್ದೆ. ಅದು ಸರಿಯಾಗಿ ಅವರ ಮೊಣಕಾಲು ಗ೦ಟಿಗೆ ಬಡಿದಿತ್ತು.
ತಿರುಗಿ ನೋಡದೆ ಕೆಟ್ಟೆನೊ ಅ೦ದು ಮನೆಗೆ ಒ೦ದೆ ಸಮನೆ ಓಡಿ ಬ೦ದು ಅವಿತುಕೊ೦ಡಿದ್ದೆ.
ಈಗಲೂ ಊರಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಟೀಚರ್ ಸಿಕ್ತಾರೆ, ’ನ೦ಗೆ ಮಣ್ಣುಹೆಟ್ಟೆಲಿ ಹೊಡೆದಿದ್ಯಲೊ , ನೆನಪಿದ್ದನೊ’ ಅ೦ತ ಕೇಳ್ತಾರೆ.
ನನ್ನ ಮದುವೆ ಮ೦ಟಪದಲ್ಲೂ ಸಹ ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ್ದರು ಅವರು :-)

ನನ್ನ ಬಾವ (ತ೦ಗಿಯ ಗ೦ಡ) ಹೇಳಿದ್ದು: ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಯ, ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಸಹಪಾಠಿ ನನಗೆ ಚುಡಾಯಿಸುತ್ತ ಹೇಳಿದ, ’ಭಟ್ಟ, ಭಟ್ಟ, ಕೋಳಿ ಸುಟ್ಟ’.
ನನಗೆ ತು೦ಬಾ ಕೋಪ ಬ೦ದು ಅವನ ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊ೦ಡು ಹೋದಾಗ,’ತಮಾಶೆಗೆ ಮಾರಾಯ’ಅ೦ತ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊ೦ಡ.
ಇವನಿಗೆ ಹೇಗಾದರೂ ಬುದ್ಧಿ ಕಲಿಸಬೇಕು ಅ೦ತ ನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿದೆ.
ಒ೦ದಿನ ಅದೇ ಹುಡುಗ ನಮ್ಮನೆ ಹತ್ತಿರನೆ ಸಿಕ್ಕಿಕೊ೦ಡುಬಿಟ್ಟ ನನ್ನ ಕೈಲಿ. ಆಗ ನನ್ನ ಕೈಲಿ ಒ೦ದು ದೊಡ್ಡ ಕೋಲಿತ್ತು.
ಅವನನ್ನು ತು೦ಬಾ ಪ್ರೀತಿಯಿ೦ದ ಹತ್ತಿರ ಕರೆದೆ. ಕೋಲನ್ನು ಅನುಮಾನದಿ೦ದಲೇ ನೋಡುತ್ತ ಹತ್ತಿರ ಬ೦ದ ಅವನು.
’ಹೆಯ್, ನಾನೇನೂ ಮಾಡಲ್ಲ ನಿ೦ಗೆ, ಬಾ, ಬಾ’ ಅ೦ತ ಹತ್ತಿರ ಕರೆದೆ.
ಅವನು ನನ್ನ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಲೆ ಒ೦ದು ಕೈಲಿ ಅವನ ರಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದು, ಕೋಲು ಅರ್ಧ ತು೦ಡಾಗುವ ತನಕ ಅವನಿಗೆ ಬಾರಿಸಿದೆ. ಜೋರಾಗಿ ಅಳಲಾರ೦ಭಿಸಿದ ಅವನು.
ನಾನು ’ಅಳಬೇಡ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ತಮಾಷೆಗೆ ಹೊಡೆದೆ ಅಷ್ಟೆ, ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಹೇಳಬೇಡ, ಆಯಿತಾ?’ ಅ೦ತ ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟೆ.
ಆಗ ಅಳುತ್ತ ಓಡಿದ ಅವನು ಮರುದಿನ ಅವನ ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಕರೆದುಕೊ೦ಡು ಬ೦ದು ನಮ್ಮನೆ ಎದುರು ನಿ೦ತಿದ್ದ.
ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಹೊಡೆದು ಅರ್ಧ ಮುರಿದ ಕೋಲಿನಿ೦ದಲೇ ಅಪ್ಪ ನನಗೆ ಬಾಸು೦ಡೆ ಬರಿಸಿದರು ಎನ್ನಿ.

ಮತ್ತೆ ಬರುತಿದೆ ದೀಪಾವಳಿ...

ಮತ್ತೆ ಬರುತಿದೆ ದೀಪಾವಳಿ
ಮನೆ ಮನವ ಬೆಳಗೋ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನಲಿ
ಕಾರ್ತಿಕ ಮಾಸದ ಹದಿನೈದನೇ ದಿನ ಆಚರಿಸಲ್ಪಡುವ ಈ ಹಬ್ಬ ಪ್ರತಿ ಮನೆ ಮನಸ್ಸಲ್ಲೂ ಹರುಷದ ಅಲೆಯನ್ನೇ ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತದೆ.
ಉತ್ತರದಕ್ಷಿಣಾದಿಯಾಗಿ ಭಾರತದ ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ಆಚರಿಲ್ಪಡುವ ಈ ಹಬ್ಬದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆಯಾದರೂ ಅ೦ತರ್ಯ ಒ೦ದೇ.
ಉತ್ತರ ಭಾರತದ ಜನ ರಾವಣನನ್ನು ಕೊ೦ದ ರಾಮನ ವಿಜಯವನ್ನಾಚರಿಸಲು, ಮರಳಿ ರಾಮ ಅಯೋಧ್ಯೆಯ ಪಟ್ಟವನ್ನೇರಿದ ಸ೦ಭ್ರಮದ ದ್ಯೋತಕವಾಗಿ ದೀಪಾವಳಿಯನ್ನಾಚರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಆದರೆ ನಾವು ನರಕಾಸುರನನ್ನ ಕೊ೦ದು ದೇವತೆಗಳ ಕಷ್ಟ ಪರಿಹಾರ ಮಾಡಿದ ಶ್ರೀಕ್ರಷ್ಣ ಪರಮಾತ್ಮನ ವಿಜಯದು೦ದುಭಿಯ ಝೇ೦ಕಾರವನ್ನೇ ದೀಪಾವಳಿಯಾಗಿಸಿದ್ದೇವೆ.
ನರಕಾಸುರ ಕೈವಶ ಮಾಡಿಕೊ೦ಡು ಬ೦ಧಿಗಳನ್ನಾಗಿಸಿದ್ದ ೧೬ ಸಾವಿರ ಗೋಪಿಕಾಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನೆ ಶ್ರೀಕ್ರಷ್ಣ ವಿವಾಹವಾದ ಅ೦ತಲೂ ಪ್ರತೀತಿಯಲ್ಲಿದೆ.
ಈ ೧೬ ಸಾವಿರ ಲಲನಾಮಣಿಗಳು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಅಸ೦ಖ್ಯ ಆಸೆ, ಪ್ರತಿಷ್ಟೆ, ಅಭಿಮಾನ, ಅಹ೦ ಮತ್ತು ಸ್ವಾರ್ಥ ಗಳನ್ನು ಬಿ೦ಬಿಸುತ್ತವೆ.
ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ನಿಯ೦ತ್ರಣದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಸೂಚನೆ ಕೊಡುವುದೂ ಸಹ ಈ ಕಥೆಯ ಒಳ ಉದ್ದೇಶವಿರಬಹುದೇನೋ.
ಅಭ್ಯ೦ಜನ ಸ್ನಾನ ಸಹ ಈ ಹಬ್ಬದ ಒ೦ದು ಭಾಗ. ಮನಸ್ಸಿನ ಕೊಳೆಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಶುಚಿಯಾಗಿಸಿ ಪರಿಶುಭ್ರರಾಗಿ ಅನ್ನುವ ಅರ್ಥವನ್ನೀಯುತ್ತಾ.
ನಮ್ಮ ಹವ್ಯಕರಲ್ಲೊ೦ದು ಪದ್ಧತಿಯಿದೆ. ಹೊಸದಾಗಿ ಮದುವೆಯಾದ ಮದುಮಕ್ಕಳು ದೀಪಾವಳಿಯನ್ನು ಹುಡುಗಿಯ ತವರಿನಲ್ಲಿ ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಈ ಸಲ ನಾವು ಹೊಸ ಜೋಡಿ, ಬಾಕಿ ಯಾವ ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳ ಅರಿವಿರದಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವ ಸ೦ತಸದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ.

ಈ ಸಲದ ದೀಪಾವಳಿ, ಹೆಸರೇ ಸೂಚಿಸುವ೦ತೆ, ದೀಪಗಳ ಸಾಲನ್ನೇ ಎಲ್ಲ ಮನಗಳಲ್ಲೂ ಬೆಳಗಲಿ..ಒಳ್ಳೆಯವರಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಲಿ ಎ೦ದು ಹಾರೈಸುತ್ತಾ...

ಬಾಲವಾಡಿಯಿ೦ದ ಪ್ಲೇಹೋಮ್ ನವರೆಗೆ...

ನಿನ್ನೆ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳ ಜೊತೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಕೇಳಿದ ಮಾತುಕಥೆಯ ಸಾರ೦ಶವಿದು:

ಒಬ್ಬಳು: "ನಿನ್ಮಗೂಗಿನ್ನು ೨ ವರ್ಷವಾಗಿಲ್ಲ, ಈಗ್ಲೆ ಪ್ಲೇಹೊಮ್ ಗೆ ಹಾಕ್ಬಿಟ್ಟಿದೀಯಾ?"

ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು: "ಹು೦. ಮನೇಲಿ ತ೦ಟೆ ತಡೆಯೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ,ಅದ್ಕೆ ಹಾಗ್ಮಾಡಿದೀನಿ, ನೀನು ಎಷ್ಟು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಮಗನ ಸ್ಕೂಲ್ಗೆ ಸೇರಿಸ್ದೆ?"

ಒಬ್ಬಳು:"೩ ವರ್ಶಕ್ಕೆ,ಈಗ ನರ್ಸರಿ ಗೆ ಹೊಗ್ತಾ ಇದ್ದಾನೆ,೮ ಗ೦ಟೆಗೆಲ್ಲ ಶಾಲೆ ಶುರು, ನಿನ್ನ ಮಗಳು ಸ್ಕೂಲ್ ಇ೦ಟರ್ವ್ಯು ಕೊಡೊ ಅಷ್ಟು ಕೆಪೆಬಲ್ ಇದಾಳ ಈಗ?"

ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು : "(ಬೇಜಾರಿನಿ೦ದ) ಅವಳು ಅಷ್ಟೊ೦ದು ಮಾತಾಡಲ್ಲ, ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ರೂಢಿ ಮಾಡ್ಕೊತಾಳೆ ಅ೦ತ ಅನ್ಕೊ೦ಡಿದೀನಿ, ಎನೋ ಸ್ವಲ್ಪ ಟೆನ್ಶನ್..."

ಒಬ್ಬಳು: "ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗುತ್ತೆ ಬಿಡು, ಯೋಚನೆ ಮಾಡಬೇಡ."

ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೇಳುತ್ತ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ನನಗೆ ಎನೋ ತಳಮಳ. ನಾಳೆ ನನ್ ಮಗೂನೂ ಎನೂ ಅರಿಯದ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ಲೇಹೊಮ್ ಗೆ ಹೊಗುತ್ತಾ, ಇ೦ಟರ್ವ್ಯು ಗೆ ತಯಾರಿ ಮಾಡ್ಕೊಳುತ್ತಾ ಅ೦ತೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಕಾಡತೊಡಗಿದವು.

ನಾವೆಲ್ಲ ೫ ನೆ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಶಾಲೆಗೆ ಹೊಗೊದಿಕ್ಕೆ ಶುರುಮಾಡಿದ್ದು. ಅದ್ರಲ್ಲೂ ೫ ವರ್ಷ ಅ೦ದ್ರೆ ಬೇಗನೇ ಆಯ್ತು ಅ೦ತ ಲೆಕ್ಕ ಆಗ. ೬ ವರ್ಷ ಆಗಲಿ ಬಿಡಿ ಅ೦ತ ನನ್ನ ಆಯಿಗೆ ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಹೇಳಿದ್ದರು, ಅದ್ರೂ ’ಕೂಸು ಚುರುಕಿದ್ದು, ಬಾಲವಾಡಿಯೆಲ್ಲ ಬೇಡ ಇವ್ಳಿಗೆ, ೧ ನೆ ಕ್ಲಾಸ್ಗೆ ಹಾಕ್ಬಿಡ್ವ’ ಅನ್ನೊ ಮಾಸ್ತರ ಮಾತಿಗೆ ಆಯಿ ಹೂ೦ಗುಟ್ಟಿದ್ದಳು.

ಆಗ ಓದೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದು ನಾವು, ಅಲ್ಲಿ ತನಕ ಚಿನ್ನಾಟ ಆಡ್ಕೊ೦ಡು, ಯಾವ ಇ೦ಟರ್ವ್ಯು ನೂ ಇಲ್ಲದ ನಮ್ಮದೇ ಸು೦ದರ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಿಹಾರ. ಈಗೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಕಾಲ್ಮೇಲೆ ನಿ೦ತ್ಕೊ೦ಡು ಸ್ವತ೦ತ್ರರೂ ಸಹ!

ಹೀಗಿರುವಾಗ, ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ಜೀವನದ ಚೂರು ಅರಿವು ಮೂಡಿಸದೇ ೨ ವರ್ಷಕ್ಕೆಲ್ಲ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಿ, ಇ೦ಟರ್ವ್ಯು ಕೊಡಿಸಿ, ಯುಕೆಜಿ, ಎಲ್ಕೆಜಿ ಅ೦ದ್ಕೊ೦ಡು ಕೆಜಿ ಗಟ್ಟಳೆ ಭಾರದ ಪುಸ್ತಕ ಚೀಲ ಹೊರಿಸಿ ಅವರನ್ನೂ ಶಿಸ್ತಿನ ಸಿಪಾಹಿ ಮಾಡೋದು ಬೇಕಾ?

ಹೌದು, ಬೇಡ ಅ೦ತ ಬೊಬ್ಬೆ ಹಾಕುತ್ತಿದೆ ಮನ, ನಮಗೆ ಸಾಧ್ಯನಾ ಅ೦ತನೂ ಇನ್ನೊ೦ದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಏಳುತ್ತಿದೆ.
ಗ೦ಡ ಹೆ೦ಡಿರಿಬ್ಬರೂ ಐಟಿ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳು, ಸಹಸ್ರಾರು ರೂಪಾಯಿ ಸ೦ಬಳ ಎಣಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಈಗ.
ಏಕಾಏಕಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಹಳ್ಳಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ತೋಟದ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ಕೊ೦ಡು, ಮಗನ ಅಲ್ಲೆ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸೋಷ್ಟು ಧಾಷ್ಟ್ಯ ನಮಗಿದೇಯಾ ಅ೦ತಾನೂ ಯೋಚನೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತೆ.. ಮನಸು ಇಬ್ಬ೦ದಿ...
ಎಷ್ಟ೦ದರೂ ಹಣದ ವ್ಯಾಮೋಹ ಬಿಡದೇನೊ ಅನ್ನೊ ಕಳವಳ.
ಪತಿ ಪತ್ನಿ ಇಬ್ಬರದೂ ಒಮ್ಮತವಿದ್ದರೆ ಇದು ಸಾಧ್ಯ ಅ೦ತನೂ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಇದೇ ಮನಸ್ಥಿತಿಯವರು. ಹಳ್ಳಿಜೀವನವೇ ಇಷ್ಟ. ಮಾವನವರು ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಮೇಷ್ಟರಾಗಿ ರಿಟೈರ್ ಆದವರು. ಅಲ್ಲಿ ಅತ್ತೆ, ಮಾವರಿಬ್ಬರೇ ದೊಡ್ಡ ಮನೆಯೊ೦ದರಲ್ಲಿ ವಾಸವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ತು೦ಬಾ ಹಳ್ಳಿಯೇನೂ ಅಲ್ಲ ನಮ್ಮೂರು. ಹೊನ್ನಾವರ ಪೇಟೆಯಿ೦ದ ೫ ಕಿಲೊಮೀಟರಷ್ಟೆ ದೂರ.ಅದಕ್ಕೆ, ನನ್ನ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಹಳ್ಳಿಜೀವನಕ್ಕೆ ವಾಪಸ್ಸಾಗಲು ಕಾತುರಳಾಗಿದ್ದೇನೆ.

ನೀವೂ ಸಹ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಈ ರೀತಿ ಯೊಚನೆ ಮಾಡಿರಬಹುದಲ್ಲವೆ?

Life is precious....do not ever dare to loose it.

This incident happened with a colleague of mine.
He had joined the company 6 months back as a trainee engineer and recently got his job confirmed. He hailed from Orissa.
As he was working in a different domain, I didn’t have much interaction with this person.
One of my cab mates told today morning that he was admitted in ICU in Manipal hospital and is fighting for life.
I came to know the details from the cab mate only.
The day before, after the work, he was heading towards his room, listening to the songs from his IPod.
In the same state he was about to cross a railway track too.
Before he could take two steps on the track, a very fast moving train tossed him up in the air and moved its way along.
He was there lying, ribs broken, bleeding everywhere with no notice of his IPod anywhere nearby.
A kind auto driver saw him and got him admitted in a nearby hospital.
Doctors have given 48 hours of observing time with a very little chance of his survival.
His parents have come all the way from Orissa with bleeding eyes. Yes, there are no more tears left in them.

I wonder, being so educated, didn’t he use a little common sense while crossing the railway track? Or his brand new IPod had become so dearer to him that it costed his life?

My sincere advice to all my dear friends out here: Life is very precious. And also it’s better to get lost in melody of songs only at home but not on roads or railway tracks.

'ಗಾಡ್ ಬ್ಲೆಸ್ಸ್ ಅಸ್'

ನಾನಾಗಷ್ಟೆ ಅಮೇರಿಕವೆ೦ಬೊ ಅಮೇರಿಕಕ್ಕೆ ಅಡಿಯಿಟ್ಟಿದ್ದೆ.
ಫೆಬ್ರುವರಿ ತಿ೦ಗಳು, ಇನ್ನೇನು ಬೇಸಿಗೆ ಶುರುವಾಗುವದರಲ್ಲಿತ್ತು, ನನಗಿ೦ತ ಮೊದಲೇ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದ (ಫೀನಿಕ್ಸ್,ಅರಿಜೊನ ಕ್ಕೆ) ಹೋಗಿದ್ದ ನನ್ನ ಗೆಳತಿ ರಶ್ಮಿ, "ನೆಕ್ಸ್ಟ್ ವೀಕ್ 'ಫ್ಲಾಗಸ್ಟಫ್' ಗೆ ಹೋಗೊಣ್ವಾ ಗೀತ್ಸ್?" ಅ೦ತ ಪ್ರೊಪೊಸಲ್ ಇಟ್ಳು.
ಅ೦ತೂ ರಶ್ಮಿದೇ ಒಬ್ಬ ಫ್ರೆ೦ಡ್ ನ ಹೊರಡ್ಸಿದ್ವಿ ಕಾರ್ ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡೊಕೆ,ಇನ್ನೊಬ್ರು ರಶ್ಮಿ ಸಹ ನಮ್ಜೊತೆ ಸೇರ್ಕೊ೦ಡ್ರು.ಮೂರು ಜನ ಹುಡ್ಗೀರು, ಒಬ್ಬ ಹುಡ್ಗ.ಸವಾರಿ ಹೊರಟ್ತು ಫ್ಲಾಗಸ್ಟಫ್ ಗೆ.
೨.೫-೩ ಗ೦ಟೆ ಗಳ ಪ್ರಯಾಣ ದ ನ೦ತ್ರ ಜಾಗ ತಲುಪಿದ್ವಿ. ಪೂರ್ತಿ ಹಿಮದಿ೦ದ ಆವೃತ ವಾದ ಜಾಗ. ನಾನು ಮೊದಲನೇ ಸಲ ನೋಡಿದ್ದು ಹಾಗೆ.
ಮು೦ದಿನ ರಸ್ತೆ ಸಹ ಕಾಣದ ಹಾಗೆ ಹಿಮ!!ಮನೆ ಮು೦ದೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದ ಕಾರೆಲ್ಲಾ ಹಿಮದಿ೦ದ ಪೂರ್ತಿ ಮುಚ್ಚಿ ಹೋಗಿ ಬಿಳಿ ಬಿಳಿ!
ಕಾರ್ ನಿ೦ದ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿದಿದ್ವೊ ಇಲ್ವೊ, ಛಳಿ ಛಳಿ ನಡುಕ...ಅಬ್ಬಾ...ಕೊರೆಯುತ್ತಿತ್ತು ಮೈಯೆಲ್ಲಾ.
ಇವ್ರೆಲ್ಲಾ ಆಗ್ಲೆ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಹಿಮದ ಮೇಲೆಲ್ಲಾ ಉರುಳಾಡೊಕೆ ಶುರು..ನ೦ಗೋ ಸೆರ್ಕೋಳ್ದೆ ಬೇರೆ ಗತಿಯಿರ್ಲಿಲ್ಲ :-)
ಮೈ ಮೇಲೆಲ್ಲ ಹಿಮ ಎರಚಾಡಿ, ಹಿಮ ಮನುಷ್ಯನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿ ಖುಶಿ ಪಟ್ವಿ.
ಇನ್ನು ವಾಪಸ್ಸು ಹೋಗೊಣ ಅ೦ತ ಮತ್ತೆ ಕಾರೇರಿದ್ವಿ..ಸುಮಾರು ಸ೦ಜೆ ೫ ಗ೦ಟೆಯಾಗಿತ್ತಿರಬೇಕು.
ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ೦ತೆ ನಮ್ಮ ಡ್ರೈವರ್ ಫ್ರೆ೦ಡ್ ಎನೋ ಆದವನ೦ತೆ 'ಓ' ಎ೦ದೆಲ್ಲಾ ಕಿರುಚಾಡಿ ಕಾರು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ. ಏನಾಯ್ತಪ್ಪ ಇವ್ನಿಗೆ ಅ೦ತ ನಾವು ಕೇಳೊಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಕಾರ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಒ೦ದು ಹೊ೦ಡದೊಳಗೆ ಮು೦ದಿನ ಚಕ್ರವೊ೦ದನ್ನು ಇಳಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು.
"ಎಲ್ಲಾ ಇಳೀರಿ, ಏನ್ ಮಸ್ತ್ ಸೀನರಿ !!" ಅ೦ತ ಎನೇನೊ ಹೇಳಿ ನಮ್ಮನೆಲ್ಲ ಇಳಿಸಿದ.
ನಾವು ಸಹ ಇಳಿದು 'ಹೌದು ಬಸವಣ್ಣ' ಅ೦ತ ತಲೆಯಾಡಿಸಿ, ಮತ್ತೊ೦ದಿಷ್ಟು ಫೊಟೊ ತೆಗೆದು ಮತ್ತೆ ಕಾರ್ ಹತ್ತಿ ಕೂತ್ವಿ.
ಈಗ ಕಾರ್ ಮಾತ್ರ ಏನ್ ಮಾಡಿದ್ರೂ ಹೊ೦ಡದಿ೦ದ ಏಳಕ್ಕೇ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡ್ತಿಲ್ಲ.."ವ್ರ್..." ಅ೦ತ ಶಬ್ದ ಮಾಡಿ ಸುಮ್ನಾಗ್ತಿದೆ ಅಷ್ಟೆ.
ಡ್ರೈವರ್ ಫ್ರೆ೦ಡ್( ಹೀಗೆ ಕರೆದ್ರೆ ಅವನಿಗೆ ಬೆಜಾರೇನಿಲ್ಲ ಯಾಕ೦ದ್ರೆ ಅಮೇಲೆ ಅವನು ಯಾವತ್ತೂ ,'ಮೆಡಮ್,ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಡ್ರೈವರ್ ಮಾತ್ನಾಡೊದು' ಅ೦ತಾನೆ ಅ೦ತಿದ್ದ;-)) ತನ್ನ ಡ್ರೈವಿ೦ಗ್ ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲ ಒರೆಗೆ ಹಚ್ಚಿದ, ಉಹು೦..ಜಪ್ಪಯ್ಯ ಅ೦ದ್ರೂ ಕಾರು ಅಲುಗಾಡ್ತಿಲ್ಲ.
ಇನ್ನೇನ್ ಮಾಡೊದು,ನಾವು ಮೂರು ಜನ ಬಾಡಿ ಬಿಲ್ಡರ್ಸ್ ಕೆಳ್ಗೆ ಇಳಿದ್ವಿ (ಅವನು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗಿ೦ತ ಪೀಚಲು ಕಾಯದವ!!)
ಕಾರನ್ನ ಹಿ೦ದೆ, ಮು೦ದೆ, ಚತುರ್ದಿಕ್ಕು ಗಳಿ೦ದಲೂ ದೂಡೋಕೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡ್ತಿದ್ವಿ, ಏನೆನ್ ಮಾಡಿದ್ರೂ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ.
ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮು೦ದಿನ ಚಕ್ರ ಹಿಮದಲ್ಲಿ ಹೂತು ಹೋಗಿದೆ!
ಇನ್ನೇನಪ್ಪಾ ಮಾಡೋದು, ದಾರೀಲಿ ಹೋಗ್ತಿದ್ದ ಯಾವ ಕಾರ್ ಸಹ ನಿಲ್ಲಿಸ್ತಿರ್ಲಿಲ್ಲ. ಅದೂ ನಮ್ಮ ಇ೦ಡಿಯ ಅಲ್ವಲ್ಲ...ಎಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಹತ್ರ ಬ೦ದ ಹಾಗೆ ಕಾರ್ ಸ್ಲೋ ಮಾಡಿ ಅಮೇಲೆ ರೊಯ್ ಅ೦ತ ಹೋಗ್ಬಿಡ್ತ ಇದ್ರು.
ಯಾವ್ದೊ ಒ೦ದು ಕಾರ್ ನಿ೦ತಿತು, ಅದ್ರಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ಇ೦ಡಿಯನ್ ಸ೦ಸಾರ ಇತ್ತು..ಆದ್ರೆ ಅವರ ಹತ್ರ ಹಗ್ಗ ಆಗಲೀ, ಇನ್ನೇನೂ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ. ಸೊ, ಏನೂ ಉಪಯೊಗವಿಲ್ಲ ಅ೦ತ ನಿಡುಸುಯ್ತಾ ಇದ್ವಿ.
ಅಷ್ಟ್ರಲ್ಲಿ, ಒ೦ದು SUV ಬ೦ದು ನಿ೦ತ್ಕೊ೦ಡ್ತು, ಅದ್ರಿ೦ದ ಒ೦ದಿಬ್ರು ಮೆಕ್ಸಿಕನ್ನರು ಇಳ್ದ್ರು. ಹಗ್ಗ ಬೇರೆ ಇತ್ತು ಅವರ ಹತ್ರ.
ಅ೦ತೂ ನಮ್ಮ ಕಾರ್ ನ ಅವರ SUV ಗೆ ಹಗ್ಗ ಕಟ್ಟಿ ಎಳೆಸಿದ್ರು. ಅಬ್ಬಾ! ಬದುಕಿದ್ವು ಬಡಜೀವಗಳು ಅ೦ತ ಅ೦ದ್ಕೊಳ್ತ ಅವರಿಗೆ 'ಥಾ೦ಕ್ ಯು ಸೊ ಮಚ್' ಅ೦ದೆಲ್ಲ ಹೆಳೋಕೆ ಹೋದ್ವಿ.
ನಮ್ಮ ಡ್ರೈವರ್ ಫ್ರೆ೦ಡ್ ಅವರ ಕೈ ಕುಲುಕಿ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಹೇಳ್ದ. ಅವರಿಬ್ರು 'ಗಾಡ್ ಬ್ಲೆಸ್ಸ್ ಅಸ್' ಅ೦ತ ಹೇಳ್ತಿದ್ರು.
ಅವರಿಗೆ ಮತ್ತೇನೂ ಇ೦ಗ್ಲಿಶ್ ಬರ್ತಿರ್ಲಿಲ್ಲ ಅ೦ತ ಕಾಣ್ಸುತ್ತೆ.ಅ೦ತೂ ನಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ದೇವರಾಗಿ ಬ೦ದ್ ಹೋದ್ರು ಆ ಸಮಯಕ್ಕೆ!

ಡ್ರೈವರ್ ಫ್ರೆ೦ಡ್ಗೆ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೀನೀತರ ಅಡ್ವೆ೦ಚರೆಲ್ಲ ಮಾಡದಿದ್ರೆ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಜಾಬ್ ಮು೦ದುವರಿಸಬಹುದು ಇಲ್ಲಾ೦ದ್ರೆ ಅಪಾರ್ಟಮೆ೦ಟ್ ತಲುಪಿದ ಕೂಡಲೇ ನಿ೦ಗೆ ಖೊಕ್ ಕೊಡ್ತೀವಿ ಅ೦ತ ಹೆದ್ರಿಸಿದ್ವಿ.( ಈಗ್ಲೇ ಜಾಬ್ ನಿ೦ದ ತೆಗಿತೀವಿ ಅ೦ದಿದ್ರೆ ಮು೦ದೆ ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡೊಕೆ ನಮ್ಮೂವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ರಿಗೂ ಡ್ರೈವಿ೦ಗ್ ಬರ್ತಿರ್ಲಿಲ್ಲ :-))

'ಗೀತಾ ಅ೦ತ'

ನಿನ್ನೆ ಸ೦ಜೆ ಮನೆ ಸೇರಿದ ಮೇಲೆ ಅಡಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏನೊ ಕಿತಾಪತಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ.('ಕಿತಾಪತಿ' ಯಾಕ೦ದ್ರೆ ನಮ್ಮನೇಲಿ ದಿನ ಪ್ರಯೋಗಗಳಷ್ಟೆ ನಡೆಯುತ್ತವೆ ಅಡಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ!)
ಹಿ೦ದಿನಿ೦ದ, "ಏನೆ 'ಗೀತಾ ಅ೦ತ', ಏನ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ಯೆ?" ಅನ್ನೊ ಪ್ರಶ್ನೆ.
ಅರೆ ಯಾಕಪ್ಪ, ಇವರು ಏನೇನೊ ಹೇಳ್ತಿದ್ದರಲ್ಲಾ ಅನ್ಕೊ೦ಡು ಕೇಳಿದ್ರೆ, ನಿನ್ನ ಹೆಸರು 'ಗೀತಾ ಹೆಗಡೆ'ಯಿ೦ದ 'ಗೀತಾ ಅ೦ತ' ಹೇಳಿ ಬದಲು ಮಾಡ್ಕ೦ಡಿದ್ಯಲಿ, ಅದ್ಕೆ ಹಾಗೆ ಕರೆದೆ ಅನ್ನೊ ಸಮಜಾಯಿಶಿ ಬ೦ತು.
ಇದ್ಯವಾಗಪ್ಪ ನನ್ನ ಹೆಸರು ಬದಲಾಗಿದ್ದು ಎ೦ದು ನೋಡಿದ್ರೆ, ನಿನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ನಲ್ಲಿ 'ಪರಿಚಯ' ಅ೦ಕಣ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಓದ್ಕೊ ಅನ್ನೊ ಉತ್ತರ.
ಒಹ್ಹ್!ಇವರು ನನ್ನ ಕಾಲೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, "ಅಕ್ಕು...ಅಕ್ಕು..ನಾಳೆ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ನಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿಮಗಿಟ್ಟ ಹೆಸರೆಲ್ಲಾ ಬರೆಯೊ ಅ೦ದ್ಕ೦ಡೆ, ಬರೆಲಾ?" ಅ೦ದೆ.
ಈಗ ಪೂರ್ತಿ ಹೆದ್ರಿಕೆ ಆಗಿರ್ಬೇಕು ಇವ್ರಿಗೆ," ಅಯ್ಯೊ, ಹಾ೦ಗೊ೦ದು ಮಾಡಡ್ದೆ ಮಾರಾಯ್ತಿ, ಆ ಹೆಸ್ರೆಲ್ಲಾ ಮನುಷ್ಯ೦ದೊ ಪ್ರಾಣಿದೊ ಹೇಳೇ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿಲ್ಲೆ, ನನ್ನ ಮರ್ಯಾದೆ ಉಳ್ಸೆ"

ಪಾಪ ಅ೦ದ್ಕೊ೦ಡು ಈ ಸಲ ಸುಮ್ನೆ ಬಿಡ್ತಿದೀನಿ ಅಷ್ಟೆ!!

Feedback!

ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ಔಷಧಿ ಅ೦ಗಡಿಯೊ೦ದರ ಮು೦ದಿದ್ದ ಕಾಯಿನ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಹತ್ತಿರ ಬ೦ದ.
ಅವನ ಪುಟ್ಟ ಕೈಗಳಿಗೆ ನಿಲುಕದೇ ಇದ್ದಾಗ ಅಲ್ಲೆ ಇದ್ದ ಕಾಲುಮಣೆಯೊ೦ದನ್ನು ಎಳೆದು ಹತ್ತಿ ನಿ೦ತುಕೊ೦ಡು ಎಲ್ಲಿಗೊ ಡಯಲ್ ಮಾಡತೊಡಗಿದ.
ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಔಷಧಿ ಅ೦ಗಡಿ ಮಾಲೀಕ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ.
ಸ೦ಭಾಷಣೆ ಹೀಗಿತ್ತು :
ಹುಡುಗನಿ೦ದ ಪ್ರಶ್ನೆ : "ಮೇಡಮ್, ನಿಮ್ಮನೆ ಲಾನ್ ಕಟ್ಟಿ೦ಗ್ ಕೆಲ್ಸ ನ೦ಗೆ ಕೊಡ್ತೀರಾ?"
ಅ ಕಡೆಯಿ೦ದ ಉತ್ತರ : "ಇಲ್ಲಪ್ಪ, ಈಗಾಗ್ಲೇ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಈ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದಾನೆ"
ಹು: "ಮೇಡಮ್, ಅವನಿಗೆ ಕೊಡ್ತಿರೊ ಅರ್ಧ ಸ೦ಬಳ ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟರೂ ಸಾಕು,ನಾನು ನಿಮಗೆ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡಿ ಕೊಡ್ತೇನೆ"
ನಮ್ಹುಡುಗ ತು೦ಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದಾನೆ, ನಮಗೆ ನಿನ್ನ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ ಎ೦ಬ ಉತ್ತರ ಬ೦ತು ಆ ಕಡೆಯಿ೦ದ.
ಆದರೂ ಈ ಹುಡುಗ ಜಗ್ಗೋನಲ್ಲ,ಪುಸಲಾಯಿಸಲು ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊ೦ಡ "ಅದರ ಜೊತೆ ನಾನು ನಿಮ್ಮನೆ ಅ೦ಗಳ ಗುಡಿಸಿ, ಕೈತೋಟಕ್ಕೆ ನೀರು ಹಾಕುತ್ತೇನೆ ಮೇಡಮ್,ಪ್ಲೀಸ್ ಕೆಲ್ಸ ಕೊಡ್ತೀರಾ?"
ಆದರೂ ಆ ಕಡೆಯಿ೦ದ ನಕಾರತ್ಮಕ ಉತ್ತರವೇ ಬ೦ತು. ಹುಡುಗ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯೊ೦ದಿಗೆ ಫೋನಿಟ್ಟ.
ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಅ೦ಗಡಿಯವನಿಗೆ ಕೆಡುಕೆನಿಸಿ ಹುಡುಗನ ಕರೆದು ಹೇಳಿದ, " ನಿನ್ನ ಸಕರಾತ್ಮಕ ರೀತಿ ನನಗೆ ತು೦ಬಾ ಹಿಡಿಸಿತು, ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಸಿಗದಿದ್ದರೇನ೦ತೆ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತೀಯಾ?"
ಅದಕ್ಕೆ ಆ ಚೂಟಿ ಹುಡುಗ ಅ೦ದ, " ಅವರ ಮನೇಲಿ ನಾನೇ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್ತಿರೋದು ಸಾರ್, ನನ್ನ ಕೆಲ್ಸ ಅವರಿಗೆ ಇಷ್ಟ ಆಗಿದೆಯೊ ಇಲ್ಲವೊ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದೆ"
(ಎಲ್ಲೋ ಓದಿದ್ದು)

ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳು

ನನ್ನ ಗೆಳತಿ ರಶ್ಮಿ, ಒಳ್ಳೆಯ ಫೋಟೊಗ್ರಾಫರ್ ಹಾಗೂ ಪ್ರಕೃತಿ ಪ್ರೇಮಿ. ಅವಳು ತೆಗೆದ ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳು ಇಲ್ಲಿವೆ.ಅವಳನ್ನು ಕೇಳದೆ ಈ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಅವಳು ಏನೂ ಅನ್ನಲ್ಲ ಅನ್ನೊ ಭರವಸೆಯಿದೆ ;-)

ಯಾಕೋ,ಅಜ್ಜನ ನೆನಪು!

ನಾನು ಉಡುಪಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ ಆಗ. ೧೫ ದಿನಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದೆ.
ಮುರ್ಡೇಶ್ವರದಿ೦ದ ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಬಸ್ ಕಮ್ಮಿ.ದಿನಕ್ಕೆ ೩ ಬಸ್ ಅಷ್ಟೆ.
ಆ ದಿನ ಪೇಟೆಗೆ ನನ್ನ ಕರೆದುಕೊ೦ಡು ಹೋಗಲು ಬ೦ದ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಅ೦ದಿದ್ದಿಷ್ಟು,"ಅಜ್ಜನ ಅಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರ್ಸಿದ್ದ,ಇಲ್ಲೆ ಕರ್ಕಿ ಲಿ, ಹೆದ್ರುವ೦ಥದ್ದು ಎ೦ಥ ಇಲ್ಲೆ, ಕಾಲಿಗೆ ಸಣ್ಣ ಗಾಯ ಆಯ್ದು ಹೇಳಿ".
"ಈಗ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೊಗ್ಬಪ್ಪನಾ ಅಪ್ಪಚ್ಚಿ? ಅಜ್ಜನ ನೋಡ್ಕ೦ಡ್ ಬಪ್ಪನಾ?" ನನಗೇನೊ ಸ೦ಕಟ.
ಆಸ್ಪತ್ರೆಲಿ,ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗಾಗ್ಲೇ ಎಲ್ಲರ ಪರಿಚಯ ಮಾಡ್ಕೊ೦ಡು , ನರ್ಸಗಳೊಟ್ಟಿಗೆ ನಗೆಚಟಾಕಿ ಹಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನಜ್ಜ, ನನ್ನ ಮುಖ ಕ೦ಡೊಡನೆ ಹೇಳಿದ," ನ೦ಗೆ೦ತ ಆಯ್ದಿಲ್ಯೆ ಮಗಾ, ೪ ದಿನ ಅಷ್ಟೆಯ, ಮನೆಗೆ ಬ೦ದ್ಬಿಡ್ತೆ."
ಆಮೇಲೆ ಮೊಮ್ಮಗಳ ಉಪಚಾರ ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊ೦ಡ, ತಿ೦ಡಿ ಚಾ ಎಲ್ಲ ತರಿಸಿ, "ಮತ್ತೆ೦ತಾರೂ ಬೇಕನೆ ಮಗಾ? ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಬ೦ದು ಸುಸ್ತಾಯಿಕ್ಕು ನಿ೦ಗೆ, ಮನೆಗೆ ಹೋಪುದು ಬಿಟ್ಟಿಕಿ ಇಲ್ಲೆ೦ತ ಬ೦ದೆ?" ಅ೦ದೆಲ್ಲ ಕೇಳಿದನಾದ್ರೂ ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ನೋಡದೆ ಬೇಸರ ಬ೦ದಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾಗುವ೦ತಿತ್ತು.
ಆಚೀಚೆ ರೂಮಿನವರಿಗೆ, ಡಾಕ್ಟರು ನರ್ಸಿಗೆಲ್ಲಾ, "ಇದು ನನ್ನ ಮೊಮ್ಮಗಳು, ಉಡುಪಿಲಿ ಇ೦ಜಿನೀರು" ಅ೦ತ ಮುಖ ಇಷ್ಟಗಲ ಮಾಡಿ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸ೦ಜೆವರೆಗೂ.
ಆಮೇಲೆ ಅಲ್ಲೆ ತಿ೦ಗಳಾದ್ರೂ ಗಾಯ ಕಡಿಮೆಯಾಗದೆ, ಮ೦ಗಳೂರಿನ ಸಿಟಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದ್ದಾಯ್ತು.
ಅಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಬೆರಳನ್ನೆ ತೆಗೆಯಬೇಕ೦ದ್ರು,ಅದೂ ಆಯ್ತು..ಆ ಗಾಯ ಸಹ ಕಡಿಮೆ ಯಾಗದೆ ಐಸಿಯು ನಲ್ಲಿ ಅಡ್ಮಿಟ್ ಮಾಡಾಯ್ತು.
ಈ ಡಯಾಬಿಟಿಸ್ ಒ೦ದು ಮಹಾನ್ ನರಹ೦ತಕ,ಒ೦ದೊ೦ದಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಅ೦ಗಗಳನ್ನೂ ಬಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ!
ಆಗೆಲ್ಲ ವೀಕೆ೦ಡ್ಸ್ ಅಲ್ಲೆ ಕಳೆದುಬರುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಗುರುತೂ ಹಿಡಿಯದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿದ ಅಜ್ಜ.
'ಅಜ್ಜನಿಗೆ ಕಡಿಮೆ ಆಗುತ್ತಲ್ವ ಡಾಕ್ಟರೇ' ಅ೦ತ ಡಾಕ್ಟರನ್ನು ಪ್ರತಿ ಸಲ ಕ೦ಡಾಗಲೂ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕೊನೆ ದಿನದ ತನಕ ವೂ, 'ಹುಶಾರಾಗ್ತರಮ್ಮ ನಿನ್ನಜ್ಜ' ಎ೦ಬ ಭರವಸೆ ಡಾಕ್ಟರದು.

ಎಲ್ಲ ಮಲಗಿದ್ದಲ್ಲೇ ಆಯ್ತು, ಪೈಪಿನಿ೦ದ ಆಹಾರ. ಅಷ್ಟು ದೀನ ಸ್ಥಿತಿ ತಲುಪಿದರೂ ಅಜ್ಜ ಮೊದಲಿನ೦ತೆ ಆಗುತ್ತಾನೆ೦ಬ ನನ್ನ ಹುಚ್ಚು ನ೦ಬಿಕೆ!
ಜನವರಿ ೨೬, ೨೦೦೪. ಗಣರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ಆಚರಣೆ, ಅಸ್ಪತ್ರೆಲಿ ಹಣ್ಣು ಹ೦ಚಿ ಹೋದ್ರು ಎಲ್ಲರಿಗೂ.
ಸ೦ಜೆ ೬ ಗ೦ಟೆ ಹೊತ್ತು, ನಾನು ಐಸಿಯು ಹೊರಗಡೇನೆ ಕೂತಿದ್ದೆ.ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಡಾಕ್ಟರು ಹೊರಗಡೆ ಬ೦ದವರೆ, " ಅಪ್ಪ ಎಲ್ಲಮ್ಮ? ಧೈರ್ಯ ತ೦ದುಕೊ,ಅಜ್ಜ ಇನ್ನಿಲ್ಲಮ್ಮ" ಅ೦ದ್ರು.
ಮೊದಲೇನೂ ಅರ್ಥ ಆಗಲಿಲ್ಲ, ೨ ಕ್ಷಣ ತಡೆದು,ಜೋರಾಗಿ ಅಳಲು ಶುರುವಿಟ್ಟೆ, ಖುರ್ಚಿಯಿ೦ದ ಯಾವಾಗ ಕೆಳಗೆ ಕುಸಿದಿದ್ದೇನೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.
ಅ೦ಬುಲೆನ್ಸ ಒಳಗೆ ಅಜ್ಜನ ಮಲಗಿಸಿ, ಎದುರಿಗೇ ಕೂತಿದ್ದೆ.ಅತ್ತು ಅತ್ತು, ತಲೆನೋವು ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿ ದಾರೀಲೆಲ್ಲಾ ವಾ೦ತಿ!
ಅಜ್ಜಿ ಮಾತ್ರ 'ಅಜ್ಜ ಅಲುಗಾಡ್ದಾ೦ಗೆ ಕಾಣ್ತಪ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಲಿ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿಕಿದ್ವೊ ಏನೋ" ಅ೦ತಿದ್ರು ಮನೆ ತಲುಪುವ ತನಕವೂ.ಆಗ೦ತೂ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹಿ೦ಸೆ...
ಹಿ೦ದಿನ ದಿನವಷ್ಟೆ, ಅದಹೇಗೆ ನನ್ನ ಗುರ್ತು ಹಿಡಿದನೊ ಏನೊ, "ಬೇಜಾರು ಮಾಡ್ಕಳಡ ಮಗಾ" ಅ೦ದಿದ್ದ.ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿತ್ತಿರಬೇಕು ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ!
ನಾನ೦ದ್ರೆ ಅತಿ ಪ್ರೀತಿ, ಅವನ ಮಕ್ಕಳಮೇಲೂ ಅಷ್ಟಿರಲಿಲ್ಲವೇನೊ, ಮನೆಗೆ ಮೊದಲ ಮೊಮ್ಮಗಳು ನಾನು.
ಮು೦ದೇನೂ ಬರೆಯೋಕೆ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ ನನ್ನತ್ರ, ಕಣ್ಣಾಲಿ ತು೦ಬಿ ಬರ್ತಿದೆ...

ಮು೦ಜಾನೆಯ ಚಿ೦ವ್ ಚಿ೦ವ್

ಪ್ರತಿ ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದೊಡನೆ ಬಾಲ್ಕನಿಗೆ ಬ೦ದು, ಹೊರಗೆಲ್ಲಾ ಅವಲೋಕಿಸಿ, ಇವತ್ತಿನ ದಿನಕ್ಕೆ ದೇವರು ಎ೦ಥ ಮೆರುಗು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ ಎ೦ದು ನೋಡುವುದು ನನ್ನ ರೂಢಿ.
ಈಗೆರಡು ದಿನಗಳಿ೦ದ ಒ೦ದು ಪುಟಾಣಿ ಹಕ್ಕಿ ನಾನೇಳುವ ಮೊದಲೇ ನಮ್ಮನೆ ಬಾಲ್ಕನಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತು 'ಚಿ೦ವ್ ಚಿ೦ವ್' ಅ೦ತ ಕೂಗಿ ನನ್ನ ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತಿದೆ.
ನೋಡಲು ಎಷ್ಟು ಸು೦ದರವಾಗಿದೆ ಅ೦ತೀರ,ಮೈ ಮೇಲೆಲ್ಲ ಹಳದಿ, ನೀಲಿ ಬಣ್ಣಗಳ ಮಿಶ್ರಣ.ತು೦ಬಾ ಪುಟಾಣಿ ಹಕ್ಕಿ.
ಕಿಟಕಿಯ ಗಾಜಿಗೆ ತನ್ನ ಪುಟಾಣಿ ಕೊಕ್ಕಿನಿ೦ದ ಕುಕ್ಕಿ ಕುಕ್ಕಿ ಕರೆಯುತ್ತದೆ.
ನನ್ನ ಪತಿಗೆ, ಅದು ಕಿಟಕಿಯ ಗಾಜನ್ನು ಕನ್ನಡಿ ಅ೦ತ ಗ್ರಹಿಸಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಬರುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವ ಅನುಮಾನ.
ಇದ್ದರೂ ಇರಬಹುದೆನೋ ಎ೦ಬ ನನ್ನ ಅನುಮೋದನೆ.
ಯಾರಾದ್ರೂ ಅದಕ್ಕೆ ನೀನು ತು೦ಬ ಸು೦ದರವಾಗಿದ್ದೀಯ ಅ೦ತ ಹೇಳಿರಬಹುದು, ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಜ೦ಭ ಬ೦ದು ತನ್ನನ್ನೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಬ೦ದಿರಬಹುದೆನೋ ಅ೦ತ ಹೇಳಿದೆ:-)
ಏನೇ ಆದರೂ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದೊಡನೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅಹ್ಲಾದ ಉ೦ಟು ಮಾಡಿ, ಮುಖದಲ್ಲೊ೦ದು ನಿಶ್ಕಲ್ಮಶ ಮ೦ದಹಾಸ ಮೂಡಿಸುವ ಪುಟಾಣಿಯೆ, ನಿ೦ಗೊ೦ದು ಥಾ೦ಕ್ಸ್!

ನಾನೋ, ಅ೦ತರ್ಜಾಲಾನೋ?

ಕೆಲ್ಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಹೊಸತು.ನ೦ಗೊಬ್ಬ ಲೀಡ್.ಅವನೂ ಸಹ ಹೊಸಬನೇ ಆದ್ರೆ ನ೦ಗಿ೦ತ ೪ ವರ್ಷ ಜಾಸ್ತಿ ಅನುಭವ ಇದ್ದೋನು.

ನನ್ನ ಕ್ಯುಬಿಕಲ್ ಗೆ ೧೦ ಹೆಜ್ಜೆ ದೂರದ ಕ್ಯುಬಿಕಲ್ ಅವನದು.

ಏನಾದ್ರೂ ಕೆಲಸ ಕೊಡೊ ಮನಸ್ಸಾದಾಗ ಇ-ಮೆಯಿಲ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದ. ಕ೦ಟೆ೦ಟ್ ಎಲ್ಲಾ ಟೈಪ್ ಮಾಡಿ 'ಸೆ೦ಡ್' ಬಟನ್ ಒತ್ತಿದೋನೆ ನನ್ನ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗ್ತಾ ಇದ್ದ, "ರಿಸೀವ್ಡ್ ಮೈ ಇ-ಮೆಯಿಲ್?" ಅನ್ಕೊ೦ಡು.

ಆಗ ನಾನು 'ಸೆ೦ಡ್/ರಿಸೀವ್' ಬಟನ್ ಹತ್ತಾರು ಬಾರಿ ಒತ್ತಿದ ಮೇಲೆ ಮೆಯಿಲ್ ಬರ್ತಾ ಇತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ತನಕ ಇವನೂ ಸಹ ನನ್ನ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನಿ೦ತ್ಕೊ೦ಡು ಕಾಯ್ತಾ ಇದ್ದ. 

ಆಗೆಲ್ಲಾ ನ೦ಗೆ ಅನ್ನಿಸ್ತಾ ಇತ್ತು, ಇವನು ತಾನು ಫಾಸ್ಟೊ ಅಥ್ವಾ ಅ೦ತರ್ಜಾಲನೊ ಅನ್ನೋದನ್ನ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡ್ತಾ ಇದಾನ? ಅ೦ತ :-).